Grunnur: Þeir þurfa ekki að vera grunnaðir. Þeir eru sjálfkveikir vegna þess að þeir starfa undir yfirborði vökvans sem verið er að dæla.
Kavitation: Vegna þess að þær eru að fullu á kafi eru dælur sem eru í kafi ekki viðkvæmar fyrir kavitation. Þetta getur verið vandamál með miðflóttadælur og aðrar gerðir af jákvæðum tilfærsludælum.
Skilvirkni: Þegar dæla er á kafi er jákvæður vökvaþrýstingur við inntak dælunnar. Þetta ástand getur aukið skilvirkni vegna minni orku sem þarf til að flytja vökva í gegnum vökvaleið dælunnar.
Hávaði: Þessar dælur eru á kafi og eru mjög hljóðlátar þegar þær eru í notkun.
Það eru líka nokkrir ókostir sem þarf að glíma við:
Aðgengi: Djúpvatnsdælur eru oft ekki aðgengilegar fyrir reglulega skoðun eða viðhald, sérstaklega í djúpum brunnum. Þetta gerir það að verkum að erfitt er að framkvæma fyrirbyggjandi viðhald og í mörgum tilfellum eru dælur látnar ganga þar til þær bila og þarf að skipta um þær.
Tæring: Langvarandi útsetning fyrir vökva af einhverju tagi mun leiða til tæringar. Djúpdælur eru oft notaðar til að meðhöndla vökva sem eru ætandi og slípiefni. Þéttingar eru sérstaklega viðkvæmar fyrir tæringu, sem leiðir til leka og skemmda á mótornum. Til að vinna gegn tæringu þurfa þessar dælur að vera úr tæringarþolnu efni, sem getur gert þær dýrari en aðrar gerðir dæla með sömu afköst.
Þar sem því verður við komið ætti að skoða niðurdælur eins oft og hægt er þegar þær eru í notkun. Þannig er hægt að framkvæma allar nauðsynlegar viðgerðir til að lengja kjör líftíma dælunnar.
